نمودن آن بوده است . بىترديد انديشيدن ، پژوهش و نگارش درباره سيره امام على ( ع ) مشاهده حقيقت را برايم لذت‌بخش مىگرداند . ازاين‌رو ضرورى ديدم كه با ديگران درباره اين پژوهش مشاركت داشته باشم ؛ پژوهشى كه موضوع جديدى را مطرح نمىكند . گفتنى است منابعى كه به آنها مراجعه كرده‌ام ، همان منابعى است كه نويسندگان قبل از من نيز در بيشتر موارد به آنها مراجعه كرده‌اند . البته بنده در پاره‌اى از موارد ، به ساير منابعى نيز كه پيش از اين استفاده نشده بود ، مراجعه كرده‌ام . براى مشخص نمودن حقيقت و نزديك شدن به آن ، رواياتى را آورده‌ام و سخنان مقتدمان و متأخران را درباره آنها بررسى نموده‌ام ؛ به‌گونه‌اى كه اگر مطلبى براى شخصى نامفهوم باشد ، بتواند به پژوهش بنده اطمينان كند . بىشك كسى كه مىخواهد به اين حقيقت پى ببرد ، بايد به مستندات و مطالب اماكن جغرافيايى و تاريخى زندگانى امام على ( ع ) ، به‌ويژه در كشور عراق و موضع‌گيرى دشمنان آن حضرت ( ع ) درباره ايشان ، آگاهى كامل داشته باشد . افزون بر آن بايد تعصبات مذهبى را كه بر انديشه بسيارى از دانشمندان قديم و جديد ، تأثير داشته است ، از وجودش بزدايد . تعصباتى كه در كتمان حقايق مربوط به مكان قبر آن حضرت ( ع ) نقش بسزايى داشته است و فهم فرازهايى از آن را براى افرادى كه متأثر از چنين عوامل تأثيرگذارى هستند ، دشوار كرده است . امام على ( ع ) در شهر نجف كه بيشتر از دو فرسخ با كوفه فاصله ندارد ، مكانى را براى استراحت ، انديشيدن و عبادت در نظر گرفته بود كه هرگاه احساس ناراحتى ، خستگى يا نااميدى از اصلاح امت اسلامى به او دست مىداد ، به آنجا مىرفت ؛ امتى كه امام على ( ع ) مىخواست يك امت بىنظير و برتر باشد و عدالت بر آن حكومت كند ؛ امتى كه برادرى ايمانى يا اخلاق بر فضاى آن حاكم باشد .